کیو کیو بنگ بنگ! این صدا برای شما آشنا نیست؟ این صدای بازی‌های کودکانه ماست چه دختر و چه پسر. یک تفنگ پلاستیکی دست می‌گرفتیم که اغلب برای رعایت موارد ایمنی تیرهای پلاستیکی‌اش توسط پدرمان ضبط شده بود تا مبادا بزند صاف وسط چشم همبازی‌مان. یا اگر اجازه داشتن تیر را به ما می‌دادند به قدری سفارش می‌کردند که مبادا تیرمان به هدف – درست وسط صورت یا بدن دیگر همبازی‌ها و اطرافیان- بخورد که خودمان خیلی محترمانه تیرها را تسلیم می‌کردیم.

بعد هم چند بالش بزرگ و کوچک را به عنوان سنگر انتخاب می‌کردیم و با دهان صدای بنگ بنگ شلیک گلوله را در میآوریم. گاهی هم حریفمان را به رگبار می‌بستیم. این صدای کیو کیو به قدری به ما در آن دوران جو می‌داد که بعد از چند ساعت بازی به نحوی خسته و زار بودیم که انگار از یک میدان تیراندازی و جنگ واقعی برگشته‌ایم. لذتش هم به همین بود. شاد شاد بودیم بعد آن همه بازی و انگار تخلیه می‌شدیم.

بزرگتر که شدیم قرار نبود همدیگر را بکشیم. یک مانع و هدف قرار می‌دادیم و مثلا به آن شلیک می‌کردیم. کلی هم ادعای نشانه‌گیری‌مان می‌شد به خصوص اگر تیری بر حسب قضا و از سر اتفاق به هدف می‌خورد دیگر زمین و زمان را زیر پا می‌گرفتیم. اما همیشه جای یک تفنگ نیمه واقعی و یک شرایط درست تیراندازی خالی بود.

شاید هنوز هم دلتان بخواهد تفنگ‌بازی کنید اما کمی بزرگ‌منشانه‌تر و در یک محیط و فضای واقعی‌تر. تیراندازی تفریحی در باشگاه امام علی فرصت خوبی است برای زنده کردن خاطرات شیطنت بار کودکی در جمع شاد دوستان.